De dag dat ik lepeltje-lepeltje lag met een koe


 

De dag dat ik lepeltje-lepeltje lag met een koe

 

Als iemand vroeger zijn partijtje op een kinderboerderij wilde vieren hoefde ze van mij geen enthousiaste reactie te verwachten. Kleine diva die ik was, liep dan met haar prinsessenjurk en een dichtgeknepen neus zo snel mogelijk de stallen door. Als ik mijn kleine ik zou vertellen wat ik vandaag ga doen zou zij mij keihard uitlachen. Het is half één ’s middags als de buschauffeur ons wenkt via haar achteruitkijkspiegel. Zij stopt hier speciaal voor ons omdat de dichtstbijzijnde halte nog een behoorlijk stuk verder is. Dit kan alleen maar in deze provincie bedenk ik me. We lopen het erf op en de mestgeur komt dichterbij. Bij het huis worden we hartelijk ontvangen door Geeske. Ze oogt niet als een typische boerin. Geen overall maar een jurkje, en hakken in plaats van kaplaarzen. ‘Zijn jullie klaar om te gaan koeknuffelen?’ We zijn op de (recreatie)boerderij van Geeske Holtrop in het Friese dorp Delfstrahuizen. Geeske biedt al acht jaar een koeknuffelarrangement aan. Het zou mens en dier dichterbij elkaar moeten brengen. Het is niet alleen fijn voor het dier maar het zou ook een ontspannen effect hebben op de mens. Het concept is ontstaan in Groningen en toen steeds vaker gevraagd werd of het ook op haar boerderij kon, is zij het concept gaan uitwerken en heeft zij haar eigen draai eraan gegeven. Geeske vindt het belangrijk dat er ruimte voor humor is tijdens het koeknuffelen. "We bieden rust in humor”. Ook is zij ervan overtuigd dat koeien verdriet kunnen overnemen en echte gevers zijn. Zo ziet zij koeien regelmatig huilen tijdens het knuffelen. ‘Een tijdje terug kwam een groep gehandicapten koeknuffelen. We hebben ze  in een open kring op het weiland gezet en al vrij snel kwam er een koe in het midden van de kring liggen zodat iedereen bij haar kon komen. De tranen stroomden toen van de koe haar wang.’

 

 

 

Negen ras-Amsterdammers maken hun entree en vullen met hun stemvolume en gelach de ruimte met humor en enthousiasme. Zij vieren hun broer- en zussendag waarbij ze jaarlijks een uitje doen. Geeske heet iedereen van harte welkom en geeft het woord aan Henk. Hij zal ons gaan begeleiden vandaag. Henk heeft jarenlang een melkveehouderij gehad en helpt nu bij het begeleiden van koeknuffelen. Hij benadrukt dat het belangrijk is om een open houding te hebben bij de koeien en dat het niet uitmaakt of je nou heel rustig bent of heel druk. "Wanneer je niet jezelf bent willen koeien niet knuffelen". Een gewetensvraag. ‘Mezelf zijn, hoe moet dat ook alweer?’

 

Iedereen krijgt een overall, kaplaarzen en een boerendoekje. Nu zijn we er echt klaar voor. Om rustig te beginnen gaan we eerst naar de kalfjes. “Een open houding he jongens!” Iedereen betreedt voorzichtig de stal en wacht rustig af. De kalfjes vinden het heerlijk om handen te likken, overal om mij heen hoor ik keihard gesabbel en mensen hun handen zitten onder het kwijl. Laten we hopen dat onze volwassen knuffelkoeien dit verleerd hebben…

 

 

 

Normaal gesproken lopen alle koeien over het weiland en kan iedereen zijn eigen knuffelkoe uitkiezen. In verband met het winterseizoen zijn de koeien nu op stal. Koe 1172 is benoemd tot beste knuffelaar en is speciaal voor ons in een aparte stal gezet. Daar ligt ze dan, een gigantische koe in het stro, te wachten op ons. Iedereen betreedt rustig de stal en gaat voorzichtig tegen haar aanliggen. Terwijl Henk van alles vertelt hebben de koe en ik oogcontact. Bertha noem ik haar in gedachten. Vandaag is zij wel meer dan een nummer.  “Lekker warm” zegt de Amsterdamse die al tegen Bertha aangekropen is. Henk en Geeske helpen iedereen om ook even op Bertha te gaan liggen, wat natuurlijk voor een hoop grappen en grollen zorgt bij de groep. De angsthaas in mij vindt het aaien wel prima en hoopt dat het niet opvalt dat ik nog niet op Bertha ben geklommen. “Nu jij nog!” Met enige groepsdruk krijgen ze me zo ver. Met een open houding neem ik plaats op de rug van Bertha en probeer ik zo veel mogelijk te ontspannen en natuurlijk mijzelf te zijn. Hoewel ontspannen moeilijk gaat met gelach van mensen die vanuit elke hoek foto’s maken hoe ik in een te strakke overall lepeltje lepeltje lig met een koe. Ik probeer toch te genieten van onze innige knuffel.

 

Opgelucht lopen we terug naar het huis om onze overalls uit te trekken. Iedereen is heel enthousiast en Geeske heeft razendsnel foto’s geprint als aandenken en sluit hiermee de dag af. Het was van korte duur maar ik heb mooi wel met een koe van 600 kilo liggen rollebollen: een persoonlijke triomf. En Bertha lieverd, wij zijn vrienden voor het leven!

 

 

 

 

 

Geschreven als bezoeker Inez Emmer in opdracht voor de Hogeschool Amsterdam

 

8-2-2017